آنگاه بانوی پرغرور عشق خود را دیدم

در آستانه پر نیلوفر

که به آسمان بارانی می اندیشید

و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم

در آستانه پر نیلوفر باران

که پیرهنش دستخوش بادی شوخ بود

و آنگاه بانوی پر غرور باران را

در آستانه نیلوفرها

که از سفر دشوار آسمان باز می آمد

احمد شاملو

به نام حق

به نام آنکه دوستی را آفرید.عشق را،رنگ را،به نام آنکه کلمه را آفرید،و کلمه چه بزرگ بود درکلام او و چه کوچک شد آن زمان که می خواستم از او بگویم.

سالهاست دچارش هستم.و چه سخت بود بی دلی را،ساختن خانه ای در دل،و این حال بی نهایت چه جای کوچکی بود برای دل بیتابش.

او رفت و من نشناختمش،در تمام میخکهای سر هر دیوار،آواز غریبش را شنیدم اما نشناختمش،همان گونه که بغضهای گاه و بی گاهم را نشناختم.

فقط آنقدر او را شناختم که در سایه های افتاده به کلامش به دنبال جای پای خدا باشم.

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

مست از عشق نه از باده مست

دانست کجاییم،ولی می پرسید

او کیست،کجاییست،چرا خورده شراب؟

گوشه گوشه ی این دل خراب سرشارازعطرتوست

عزیزدل

پشت این پنجره ها وقتی بارون می باره

وقتی آهسته غروب تو خونه پا میزاره

وقتی هر لحظه نسیم،توی باغچه ها می یاد

توی خاک گلدونا وقتی حسرت می باره

وقتی شبنم می شینه رو غبار جاده ها

وقتی هر خاطره ای تو رو یادم می یاره

وقتی توی آیینه خودم وگم می کنم

 تازه احساس می کنم که چشام بارونیه

داره بارون می باره...

یه روز دلم گرفته بود،مثله روزای بارونی

از اون هواها که خودت،حال و هواشو میدونی

اگه بشه با واژه ها حالمو تعریف بکنم

تو هم منو،شعرمنو،با همه حست میخونی

یه حالی داشتم که نگو،یه حالی داشتم که نپرس

یه تکه از روحمو من،جایی گذاشتم که نپرس

یه جایی که می گردم و دوباره پیداش میکنم

حتی اگه کویر باشه،بهشت دنیاش میکنم

آخه توهم مثله منی،مثله دلای ایرونی

وقتی هوا ابری میشه

حال وهوامومیدونی

یه کاری کردی به قلبم،که بدونت حتی مردن،

سخته حتی بی تو خوندن،لذت از زندگی بردن

یه کاری کردی که از یاد،نمیری حتی یه لحظه

درد عشقت کرده پیرم،اما باور کن می ارزه

************

دیدن تو گرچه از دور واسه من یه جور امیده

یه چیزی مثله یه جادو،که بهم رهایی میده

************

این مهمه که میدونم واسه من چقدر عزیزی

من که جام عشق و دادم،چه بنوشی،چه بریزی

************

پیشکشت همه نفسهام،نازنین خوبه همیشه

نیمی از تنم شدی تو،که ازم جدا نمیشه

......که ازم جدا نمیشه

بازیچه دست یار بودن عشقست

داغ پنجه شکار بودن عشقست

در محکمه ای که یار باشد قاضی

محکوم تناب داربودن عشقست

در شکست جام دل هیچ احتیاج سنگ نیست

این شقایق را نگاهی سرد پرپر میکند

 حالا که من گریه میکنم،اشک میریزم،یه دریا

صدایه خنده هات میره تا پشته ابرا

تا چشامو هم میزارم غم تو دلم نشسته

به هر طرف نگام میره،درهای شادی بسته

منم یه روز میخندیدم به اشک سرد عاشق

باور نداشت این دل من،ناله و درد عاشق

بهم نخند، تو هم دلت،دل به کسی میبنده

اون روز میبینی عاشقی،گریه داره نه خنده

دلم گرفت ای هم نفس
پرم شکست تو این قفس
تو این صدا... تو این سکوت...
چه بی صدا نفس نفس...